۱.شروع ترم جدید وتراژدی اسباب کشی ازخانه به خوابگاه و ...خدا به داد دل مستاجر برسد ...زورهرکول می خواهد وجیب پرپول.
۲.بدجوردلتنگ کوله پشتی دبستانیم...کسی هم نیست دستمان رابگیردو لوازم التحریری ازسر مهربرایمان بخرد.
۳.گفتگوی تمدنهاوجنگ جهانی و عجایب سیصدگانه  ...همه رادرخوابگاه بازخواهم دید.
۴.طعم چایی دورهمی شبهای خوابگاه را باشبی در لاس وگاس عوض نخواهم فروخت حتی شما رفیق جان.
۵.لبخندلازم است خودت که هیچ...لااقل مایه عذاب اطرافیانت نباش.

سلام به یاران قدیم وخوش مشرب عتیق:
حال ماراچون پرسی ...إ..نفسی که گه تندوکند میشودوغذای داغ مامان وایست بازرسی زن همسایه واستعماردوستان و چندرنگی ادمها و................
ای بابا...ماراچه به گله وشکایت...
دردنیایک چیزمارابس است...خدا
ویک چیزنشانگر زنده بودنمان...قلبی که گاه عاشق وگاه فارغ ازغم دنیا

مراازپس روزهای نیامده به خودفرابخوان
طنین صدایت آرامش قدمهای لرزانم
وشوق نگاهت روشنی بخش مسیرآمدنم به سوی آغوشت
قلبم راهنوزنتوانسته ام آرام نگه دارم
کارسختی است حتی سخت ترازتمام شب بیداری های شبهای امتحان
صدایم درحضورت خانه نشین کلامت می شود
وچشمهایم به مهمانی سنگریزه های کف خیابان میرود
این عاشقی به سبک من است
ولی عاشقی به سیاق توپرسروصداوهیاهوست
درست مانندکودک دوساله درونت
بیا وهمبازی قصه زندگیم باش
قول میدهم جرزنی نکنم...

من...تو...درتلاش لقمه ای نان...خوابی آسوده ازپس خستگی روزانه...
لبخندشیرین صبحگاهی وبوسه ای ...محبتهایی که گرد عادت وتوقع به خودمی گیرند...فراموشی حضورگرم ومهربانت...زندگی همان رول قدیمی خودرابازی می کند...ماآلزایمر می گیریم...شایدهم دست سومی درکار است...     

دیروز غرورم را به بقال سرکوچه فروختم
یک سبدعاطفه ومهر ستاندم
سوی تو روانه شدم
بیخبر ازهمه جا
حتی ازخرید چندثانیه قبل توازبقال سرکوچمان.........

حرفی برای گفتن ندارم..............
شایدحرفی هست ولی زبانی برای گفتن نباشدآن وقت که گوشی برای شنیدن نیابی و دستی برای همراهی ................
حرفی نیست...........................
حرفی دارید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

به باغ ودرخت میوه که می رسی....چشمات برق میزنن وبعدهم در   سه شماره ۱...۲...۳...وحمله به جون درختای بی نوا وآویزون شدنشون...
روزی درخت میکاری ودگر روز درپی میوه ای شاخ وبرگ می شکنی
من نهالی بیش نیستم ...حواست هست؟؟؟

نمایشگاه گل وگیاه تهران -بهار۱۳۹۱:
عطرورنگ وشکل تورابه دنیایی دیگرمی بردوآنچنان محو میشوی که یادت می رود...
 که خودهم گل آفرینش خلقتی...باکمی تفاوت...ازریشه جداشده ای و درگلدان بلورین دنیا قرارگرفته ای...
درمعرض هوای مسموم غیبت ودورغ وتهمت و آب آلوده خودبینی وغرورو درمحبس پرزرق وبرق و نمادین ....
اما هنوزتوهمان تک گل بودی...

اندیشه خیالم
گاه گل سرخی است که ازسردی نگاهی می رنجد
وشاید کودکی دوساله به بهانه گیری بستنی میوه ای دخترک همسایه
وهمچنان دریایی طوفان زده ازپس افکاربجامانده ازدیروزهای نیامده..

چشم من بردل من رشک ببرد
آن دمی راکه به دل یادت رفت
اشک درحسرت دیدار بمرد
دل به امیدهوایت بر رفت